| Gae 的个人资料Gae's space照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
11月3日 ICC Festival It's been long time that I didn't up date my space. So sorry for that, I'm so busy after moved to work at Mito church(Is that an excuse!?)... Today there is some fun thing happened today. Actually, it started from yesterday (Nov,2nd)~ Ibaraki Christian University Festival~ This year, SCA(Christian Club) members decided to make Tacos for selling(again) and also THAI CURRY!! Chicken Sweet Green Curry... The person who must cook was ME T_T for 400 people is not easy to make it taste very good and also difficult to buy stuffs. Yesterday, we sold 123 bowls(350 yen). Not bad with only 4 hours! Today we cook more and sold out before 2.00pm(Is that cool!? Now we have money to go to Disney's land, Yeah!!) Thank you God that they don't have stomach ache from my food. And also thank you God that I have great experience about all of these things, even though it's so tired but it's so much fun! m(_ _)m Arigatogosaimasu~
Thai version....นานมากแล้วที่ไม่ได้เข้ามาอัพเดทสเปซ ขอประทานอภัยทุกๆท่านด้วยนะคะ ตั้งแต่ย้ายไปทำงานกับโบสถ์ที่มิโตะก็ยุ่งสุดๆ(ข้ออ้างรึเปล่าหว่า)... วันนี้มีเรื่องสนุกๆเกิดขึ้น อันที่จริงแล้วก็ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ(2 พ.ย.)~งานเทศกาลประจำปีที่มหาลัยอิบารากิคริสเตียน~ ปีนี้ชาว SCA (ชมรมนักศึกษาคริสเตียน) ตัดสินใจทำทาโก้ขาย(อีกแล้ว)แต่ปีนี้มีเพิ่มแกงจากประเทศไทยเข้าไปด้วย... แกงเขียวหวานไก่จ้า!! แล้วคนที่ต้องทำแกงก็คือ ข้าพเจ้าเอง T_T ทำแกงสำหรับคน 400 คนนี่ไม่ง่ายเลย จะทำยังไงให้มันออกมาอร่อยและที่สำคัญกะจำนวนของที่จะซื้อไม่ค่อยถูก เมื่อวานนี้ขายไปได้ 123 ถ้วย(ถ้วยละ 350 เยน) ก็ไม่แย่เท่าไหร่เพราะขายแค่ 4 ชั่วโมงเท่านั้น วันนี้ทำเยอะกว่าเดิมและก็ขายหมดก่อนบ่าย 2 (สุดยอดเลยใช่ป่ะ ตอนนี้เราก็มีตังค์ไปเที่ยวดิสนี่ย์แลนด์แล้ว เย้!!) ขอบคุณพระเจ้าที่บรรดาลูกค้าทั้งหลายไม่ท้องเสียเพราะกินแกงเข้าไป และก็ขอบพระคุณพระองค์อีกครั้งที่ให้ได้มีประสบการณ์ที่เยี่ยมยอดแบบนี้ ถึงจะเหนื่อยโคตรแต่ก็สนุกสุดยอดเลย! m(_ _)m อาริกาโตโกไซมัส~ 9月18日 Mission Trip to Thailand It's been 4 days already after got back from my home country. Once I can say that I'm so so tired with this trip but the other side I am so happy that I get a chance to take those students to Thailand. Even just only one time but I do believe that God will open thier hearts about evangelism. There are so many things that I want to write in this blog but I don't think everythings that God blessed me through this trip will fit this small space. Well, let start with the first day of the trip. We left Japan around 7.00pm and got at Donmuang around 11.45pm(minus 2 hours of time difference) We didn't have any plan to stay at the hotel that night, so we all slept at the airport, waited for the next flight which will leave BKK around 10.00am.(believe me that sleeping at the airport is a lot better than at the train station) We hope that we will arrived CM around 11.30am. Our first advenger started by the flight attendance told us that the flight were cancelled (T_T) We had to wait for 2 more hours at the airport. They gave us the free coupon for lunch at Burger King to apoligized that we have to wait longer. They were happy for that but not for me!! 2 hours!! that means I have to contact everybody again about time and changed all the schedule of that day. So, what do you think? Should I be happy with it?!! And my first meal in my home country was BURGER KING!! (-*-)
Time in Thailand passed very fast. Now I feel like I never left Japan!! God taught me so many things especially, I realize that Japanese also couldn't be on time.(Thais alway think that Japanese always be on time) They were so late with everything. Sometimes, I wonder that they have ever looked at the schedule or not. Anyway, God taught me more about being patient and more flexible with everything. I didn't really have much time with my family eventhough I stayed with them. But it's wonderful to see them again. This trip help me to reflesh my spiritual and thoughts. I also thank you God for took me there.
I realized that it's not easy to take many people do oversea. Different places, cultures, languages, foods and people. Even in the team, we all are from different families, raised up and personalities. Not easy to keep all of them in order but I do thank you God that we are in the same family in Christ which help us to went through all difficult things together. Don't wanna say that I feel so relief after that trip finished. I feel like the huge mountain which I carried all the time was moved away. It's dosen't mean I don't like mission trip but I think that it will be great if others can have this opportunity to learn about planing the mission trip also.(Sound good huh!!)
Anyway, I hope that this trip will help everybody to grow more in God's way. I pray that the heart of evengelism that they have in Thailand will still remain even they are now in Japan.
Thai version... ผ่านไป 4 วันแล้วหลังจากกลับมาจากเมืองไทย ใจหนึ่งก็อยากจะบอกว่าเหนื่อยโคตรๆ แต่อีกใจหนึ่งก็ดีใจที่ได้พาพวกเด็กๆไปเมืองไทย แม้ว่าจะมีโอกาสแค่คั้งเดียวแต่ก็เชื่ออยู่เสมอว่าพระเจ้าจะทรงเปิดจิตใจในเรื่องการประกาศของเด็กๆพวกนี้ มีเรื่องเยอะแยะมากมายอบากจะเขียนลงในบล๊อกนี้แต่คิดว่าเนื้อที่คงจะไม่พอให้บรรยายว่าพระเจ้าได้อวยพรพวกเราผ่านทริปนี้แค่ไหน เอาเป็นว่าเริ่มจากวันแรกของการเดินทางเลยดีกว่า พวกเราออกเดินทางจากนาริตะตอน 1 ทุ่มไปถึงดอนเมืองก็ประมาณ 5 ทุ่ม 45 (อันนี้ลบความต่างของเวลาไปแล้ว 2 ชั่วโมง) การเดินทางครั้งนี้เราไม่มีแผนการจะเสียตังสำหรับค่าที่พัก(เป็นทริปคนจน) พวกเราทั้งหมดจึงนอนหลับกันที่สนามบินเป็นเวลา 1 คืน เพื่อรอเครื่องที่จะไปเชียงใหม่ตอนประมาณ 10 โมง(เชื่อเหอะนะว่าการนอนที่สนามบินมันสบายกว่านอนที่สถานีรถไฟเยอะเลย) พวกเราคาดหวังว่าคงจะไปถึงเชียงใหม่ประมาณ 11 โมงครึ่งตามเวลาในโปรแกรม แล้วสัญลักษณ์แห่งปัญหาก็เริ่มต้นขึ้นโดยการที่พนักงานบอกว่าจะไม่มีเครื่องตอน 10 โมง(T_T) พวกเราถูกย้ายไปเป็นเวลาเที่ยงครึ่งแทน อีก 2 ชั่วโมงที่ต้องรอที่สนามบินได้ยินแล้วอยากจะกรี๊ด สายการบินให้คูปองกินอาหารเที่ยงที่เบอร์เกอร์คิงมาเป็นการขอโทษ คนอื่นๆก็ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่แต่ดิฉันไม่ดีใจไปด้วยหรอกย่ะ สายไป 2 ชั่วโมงนั่นแปลว่า "ตู"ต้องโทรไปบอกอีกแปดแสนคนว่าเปลี่ยนเวลามารับ และโปรแกรมของวันนั้นต้อง "เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด" คิดว่าไงคะท่านผู้อ่าน? ควรจะดีใจหรือร้องไห้ดี? และที่สำคัญมื้อแรกในเมืองไทยเป็น "เบอร์เกอร์คิง"!! (-*-)
เวลาในเมืองไทยผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนบางครั้งก็คิดว่าฉันได้กลับไปเมืองไทยละเหรอ พระเจ้าได้ทรงสอนหลายอย่างโดยเฉพาะได้รู้ว่า ญี่ปุ่นก็ไม่ตรงเวลาเป็นเหมือนกัน ไม่ตรงธรรมดานะคะ เล่นสายมันทุกงานเลย บางครั้งก็ไม่แน่ใจว่าไอ้ตารางเวลาที่ให้ไปได้เคยเปิดดูกันมั่งรึเปล่านะ ยังไงก็ตามพระเจ้าได้ทรงสอนให้รู้จักความอดทนและรู้จักการยืดหยุ่นกับสิ่งต่างๆ กลับไปครั้งนี้ไม่ได้ใช้เวลากับครอบครัวมากนัก ถึงแม้ว่าจะพักอยู่ที่บ้านด้วยกัน แต่ก็รู้สึกดีมากๆที่ได้เจอกันอีกหลังจากไม่ได้เจอมา 5 เดือน การเดินทางครั้งนี้ได้ช่วยให้ทั้งจิตใจและความรู้สึกเข้มแข็งขึ้น ขอบคุณพระเจ้าที่ได้ให้กลับบ้านค่ะ
เพิ่งจะเข้าใจถึงความยากลำบากของการพาคนเยอะๆไปทริป ต่างบ้านต่างเมือง ต่างภาษาวัฒนธรรม อาหารและผู้คน แม้กระทั่งในทีมเองแต่ละคนก็มาจากต่างครอบครัว การเลี้ยงดูที่แตกต่างกันทำให้บุคคลิกต่างกันไปด้วย ไม่ง่ายเลยที่จะควบคุมคนเหล่านี้ให้เป็นไปตามที่เราคาดหวังไว้ได้แต่ขอบคุณพระเจ้าที่เราทั้งหลายเป็นครอบครัวเดียวกันในพระองค์ พวกเราทั้งหมดจึงสามารถผ่านสิ่งต่างๆมาได้ด้วยกัน ไม่อยากจะบอกว่ารู้สึกโล่งใจขนาดไหนที่ทริปนี้จบลง รู้สึกเหมือนกับว่าภูเขาลูกใหญ่ที่แบกไว้นั้ถูกโยนทิ้งไป ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบการทำมิชชั่นทริป แต่คิดว่าน่าจะดีด้วยหากมีคนที่สนใจอยากเรียนรู้การทำมิชชั่นทริปดูบ้าง(ฟังดูดีแฮะ)
ยังไงก็ตาม หวังว่าทริปนี้จะช่วยให้หลายๆคนเติมโตมากขึ้นในทางของพระองค์ ขอให้การมีใจในเรื่องของการประกาศที่เกิดขึ้นที่เมืองไทยยังคงอยู่ตลอดไปแม้ว่าตอนนี้ทุกคนจะกลับญี่ปุ่นแล้วก็ตาม 8月19日 Shikoku&Hiroshima Woke up at 3.00am, cooked something for everybody and left the house around 4.40am. Everybody looked so sleepy(_ _)zzz We cought local train to Shikoku island. It took about 18 hours, so we got at the island around 10.30pm. There're so many people went back home this time for the Obon festival(I don't know what is it too) We change the trian about 10-12 times before we got there. It's good experience and fun(maybe for young people). Next day, we went to eat Udon(so famous at Shikoku), shopping and to the art museum which is very expensive and I still don't understand what kind of that art about!? Aug14-16, we went to camp on Shidojima island. It took about 1 hour by ship. The camp was a little bit boring, maby because it's family camp and there're so many senior age people. I was so thank you God when camp was over. On the way back, we stopped at the Soy sauce factory. Don't you believe that I ate ice-cream "Soy sauce" flavor(*O*) Can't believe it's very delicious!
Aug17, woke up at 4.00am(again) caught the 5.00am train to Hiroshima. We got at Hiroshima around 9.30am, so we went to Hiroshima Memorial Museum. Out side is very nice and beautiful, I kidda like it. We went to the exhibition building. It's so so cheap, only 50 yen. I rent the electronic guide for 300yen. Hur..hur...they have it in Thai language. It's so depressing after the exhibition. It made me thing that it's so easy to destroy thing especialy life by having a horrible war. Not just during war time but there're so many after effect from this evil thing. Hope that God will not allow this kind of thing happen again in this world.
After lunch, we caught the train to Kyoto O(><)O I was so happy for going to the place that I do really wanna go for a long time. But we got there at 9.00pm. It's so dark and there's notthing you can see. The students alway said it's ok to have no plan but for me it's terribble to go on the trip with no plan. They thought that we gonna stay at the karaoke place all night and will catch the 5.00am train back home. But we all end up at the restuarant which close at 2.00am because the karaoke is too expensive and we didn't know where to go after that. I kind of slept a little bit in the restuarant. After 2.00am, we went back to the train station. We slept there like homeless people(T_T) Sitting while sleeping made my back hurt, so I decided to laid on the floor. Even it's dirty but I was so tired, so didn't care about that anymore.
In the morning, I changed my cloth in the bathroom at convenience store. We slept on the train for the whole time and almost missed to change the train many many times too. I arrived home about 6.00pm and took some rest. I couldn't sleep so just kept working till 1.30am. Thank you God for this safe trip. It's fun and good experience. But it will be my first and last experience of sleeping at the train station!!
Thai version...ตื่นมาทำอาหารสำหรับการเดินทางครั้งนี้ตั้งแต่ตอนตี 3 ออกบ้าประมาณตี 4.40 ทุกคนดูเหมือนจะง่วงนอนกันสุดๆ(_ _)zzz นั่งรถไฟไปเกาะชิโกกุใช้เวลาประมาณ 18 ชั่วโมง คนกลับบ้านเยอะมากเพราะเป็นช่วงเทศกาลโอบ้ง(ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร) นั่งรถไฟธรรมดาแบบคนจนต้องเปลี่ยนสายรถไฟประมาณ 10-12 ครั้งได้กว่าจะไปถึงที่หมาย มันก็สนุกดีกับประสบการณ์ใหม่ๆ(ถ้าเป็นวัยรุ่นคงดีกว่านี้)วันต่อมาก็ไปกินอุด้ง(ก๋วยเตี๋ยวที่ขึ้นชื่อของเกาะชิโกกุ) ไปช็อปปิ้งนิดหน่อยและก็ไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะ แพงก็แพงดูก็ไม่รู้เรื่องอีกต่างหาก 14-16 สิงหาไปแคมป์ที่เกาะชิโดจิม่า นั่งเรือไปประมาณ 1 ชั่วโมงก็ถึงเกาะ วิวสวยมากแต่แคมป์น่าเบื่อ สงสัยเพราะมีแต่คนแกกะเทศนาตลอดทั้งวัน ไม่อยากจะบอกว่าขอบคุณพระเจ้าที่แคมป์จบๆไปซะที ระหว่างทางกลับเราแวะที่โรงงานทำซีอิ๊ว เชื่อไม๊เอ่ยว่าไปกิน "ไอติมซีอิ๊ว" มาด้วยแหล่ะ (*O*) ขอบอกค่ะว่าอร่อยกว่าที่คิด
17 สิงหาตื่นตี 4 (อีกแล้ว)นั่งรถไฟเที่ยวตีห้าไปเมืองฮิโรชิม่า ถึงก็ประมาณ 9 โมงครึ่ง ไปเที่ยวที่พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานเมืองฮิโรชิม่า วิวด้านนอกสวยมากๆ ตึกแสดงนิทรรศการใหญ่มากคนเยอะด้วย ค่าเข้าชมถูกสุดๆ แค่ 50 เยนเอง ไปเช่าเครื่องอธิบายนิทรรศการราคา 300 เยน เหอะๆๆ...ขอบอกว่ามีเป็นภาษาไทยด้วยล่ะ หลังจากดูนิทรรศการจบรู้สึกแย่นิดหน่อย(อาจจะถึงมากๆ) ทำให้รู้สึกว่ามันเป็นการง่ายมากที่จะทำลายสิ่งต่างๆโดยเฉพาะชีวิตของคนจากการสร้างสงครามที่เลวร้าย ความเลวร้ายไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะช่วยที่เกิดสงครามแต่มันยังส่งผลกระทบที่คาดไม่ถึงอย่างมากมายหลังจากนั้น ก็ได้แต่หวังว่าพระเจ้าคงจะไม่ทรงให้สิ่งชั่วร้ายแบบนั้นเกิดขึ้นบนโลกอันสวยงามที่พระองค์ทรงสร้างนี้อีกต่อไป
หลังจากกินอาหารเที่ยงเราก็ตาลีตาเหลือกขึ้นรถไฟเพื่อไปต่ยังเมืองเกียวโต ดีใจสุดยอดเลยที่จะได้ไปเมืองที่อยากไปมานาน แต่แล้วความฝันก็พังทลายลงเมื่อไปถึงเมืองเกียวโตตอน 3 ทุ่ม มืดมองอะไรก็ไม่เห็น พวกเด็กนักศึกษาพูดตลอดว่า "ไม่ต้องวางแผน ไม่เป็นไร"แล้วเป็นไงล่ะ... ตอนแรกว่าจะไปอยู่ที่ร้านคาราโอเกะทั้งคืน แต่แพงเกิน ไปๆมาๆไปนั่งอยู่ที่ร้านอาหารจนถึงร้านปิดตี 2 หาที่ไปต่อไม่ได้ก็ต้องกลับไปสถานีรถไฟ หลับที่สถานีรถไฟยังกะพวกคนจรจัด(T_T) นั่งหลับไปก็ปวดหลังเลยตัดสินใจนอนมันกะพื้นนี่แหล่ะ(ฟะ) เหนื่อยบวกง่วง จะสกปรกหรือสะอาดก็ช่าง(หัว)มันแล้ว
ตอนเช้าไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำที่ร้านสะดวกซื้อ พวกเราทุกคนหลับกันบนรถไฟยังกะคนตาย เกือบลืมเปลี่ยนสายหลายรอบเพราะหลับเพลินไปหน่อย กลับถึงบ้านประมาณ 6 โมงเย็น พักผ่อนนิดหน่อยแต่นอนไม่หลับเลยทำงานต่อจนประมาณตี 1 ครึ่ง ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการเดินทางที่ปลอดภัยครั้งนี้ ทั้งสนุกทั้งเหนื่อยแต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี แต่ขอบอกว่าขอเป็นประสบการณ์ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของการต้องนอนที่สถานีรถไฟตลอดคืนค่ะ 7月31日 LST Camp&Hanabi in Omika 1.06am on the last day of July. I just got back from the Fire-work festival(Hanabi Taikai) in Omika. We walked about 45 minutes from Omika station to the festival. Ahhh....have to start with LST camp, it's fun. We went to a very nice and beautiful place. First day, it's raining all afternoon. After all the activities, we couldn't do the camp fire because it's too much fog. We couldn't see anything which is 2 metres far from the meeting room. So, we did karaoke from 8.00-12.00(but I left about 11.00pm for a bath : public bath o(><)o ) Next day, we were so tired and very sleepy. The activities were still good for our students. This day was a very nice and sunny day. We had BBQ(Japanese style) for dinner. After that, camp fire and devotional. I sang Thai praise song here also (* *)V There is a young guy name Takashi. He was so quite at the first but her tried so hard to talk and join us. It's so nice. Maybe he can go to LST in Tokyo after this. Last day, there's a little bit rain in the morning. We pray that it will not rain at night because we do really want to go to the festival.
At the festival, about 80% of Japanese girls wearing yukata but just a few Japanese guys who wearing it. All the girls in our group wearing yukata also(I did too) There're sooooooooo many people at the festival. We had to wait for at least 30 minutes in the line to buy food. About 8.00pm, they started to show the fire-work. It's so beautiful. We watched the show for about 45 minutes and then walk back to the trian station. Everybody were so tired. It's been a very long day for us. Non stop activities day!! There will be another festival close to my house in August 5th. How can I miss it, right!?
Thank you God that I still have energy to update this space. Need to prepare for another camp tomorrow. I put all my life, my way and everything in Him. Because I know that His leading is a lot better than I lead myself.
Thai version... ตีหนึ่งหกนาทีกับวันสุดท้ายของเดือนกรกฎาคม เพิ่งจะกลับมาจากเทศกาลดอกไม้ไฟ(ฮานาบิ ไตไค) ที่โอมิกะ ใช้เวลาเดิน 45 นาทีจากสถานีรถไฟถึงที่จัดงาน เอ่อ....ลืมไปว่าต้องเริ่มจากแคมป์ LST ก่อน สถานที่จัดแคมป์หรูหราใช้ได้เลย และก็สนุกดีด้วย วันแรกเริ่มต้นด้วยฝนตกตลอดบ่าย เราไม่สามารถทำแคมป์ไฟได้เพราะหมอกลงจัดมาก ไกลจากห้งอประชุม 2 เมตรก็มองอะไรไม่เห็นแล้ว จึงตัดสินใจกันว่าคาราโอเกะดีกว่าตั้งแต่สองทุ่มยันเที่ยงคืน(แต่อยู่ไม่ถึงค่ะ แค่ห้าทุ่มก็ไม่ไหวไปอาบน้ำดีกว่า ห้องอาบน้ำรวมซะด้วย เหอะๆ o(><)o ) วันถัดมาทุกคนก็ออกอาการง่วงนอนและอ่อนเพลียกันเป็นแถว กิจกรรมต่างๆยังคงสนุกสนานสำหรับเหล่านักเรียนทั้งหลาย วันนี้อากาศดีมาก พวกเราก็เลยทำบาร์บีคิว(แบบญี่ปุ่น)กินกันเป็นมื้อเย็น แล้วก็มีแคมป์ไฟและดีโวชันนอล ได้ร้องเพลงนมัสการเป็นภาษาไทยด้วยหนึ่งเพลง (* *)V มีนักเรียนคนหนึ่งชื่อทาคาชิ ตอนแรกมาก็เงียบๆแต่ความพยายามดีมาก พยายามพูดและจอยมันทุกงานที่ชาวบ้านเขาทำ ก็ดีแฮะงานนี้ส่งไปให้ LST ที่โตเกียวานต่อ แล้ววันสุดท้ายก็มาถึง ตอนเช้าฝนตกนิดหน่อย พวกเราพยายามอธิษฐานกันว่าอย่าตกคืนนี้เลย เพราะอยากไปเทศกาลดอกไม้ไฟมากๆ
ประมาณ 80% ของสาวญี่ปุ่นจะใส่ชุดยูกาตะไปเที่ยวงาน แต่แค่ 20% ของหนุ่มยุ่นจะแต่งยูกาตะ กลุ่มของพวกเราที่ไปงาน สาวๆแต่งยูกาตะทุกคน(รวมทั้งตัวอิฉันด้วย) คนเยอะโคตรรรรรรรรรรรรรรรร ต้องเข้าแถวรอประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อซื้ออาหารแต่ละร้าน ประมาณสองทุกก็เริ่มจุดพลุโชว์ สวยๆ นั่งๆยืนๆดูพลุประมาณ 45 นาก็เดินกลับไปสถานีรถไฟ ทุกคนดูท่าทางจะเหนื่อยมากๆ ทั้งวันไม่ได้พักได้ผ่อน กิจกรรมมันตลอดตั้งแต่เช้ายันดึก จะว่าไปก็จะมีอีกงานใกล้ๆบ้านเรานี่เอง เดือนหน้าวันที่ 5 พลาดได้ไง เนอะ.....
ก็ขอบคุณพระเจ้าที่ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยมาทั้งวันก็ยังมีพลังงานพอมาอัพสเปซ เดี๋ยวต้องไปเตรียมสำหรับอีกแคมป์ที่จะเริ่มพรุ่งนี้ งานนี้ต้องใส่ทั้งหมดของชีวิต การตัดสินใจ และทุกอย่างที่พระเจ้าแล้วล่ะ เพราะว่าพึ่งตัวเองต่อไปมีหวังไม่รอด ให้พระองค์เป็นผู้นำทั้งหมดของชีวิตเลยค่ะ 7月18日 Shizuoka&Yokohama I left Ibaraki on July14th, from 5.30 in the morning which means I woke up at 4.00am. (_ _" )zzz It's so hot that day especially, in Tokyo! I waited for Minako at her school which is close to Waseda University(1 of the top 5 University in Japan : so cool) I took some nap and then we went to Shizuoka by Shinkansen in the evening, only one hour(local train take 3 hours) Minako and I stayed at the missionary's house with thier 3 energetic kids, but they are so so cute.
Next day, went to the water fall called "Shiraito". It's so pretty but couldn't see Fuji Mountain(again) T_T It's so cloudy day all day. I saw the to[ of it in the morning and the bottom in the afternoon (- -") Couldn't claim because it's rain! So, what am I doing here?? Many time that I asked myself this question.
On Sunday, I went to Oigawa church in the morning and Okitsu church in the evening. And those are the answer for the question that I asked myself "What am I doing here?" I went to visit my brothers and sisters there. Eventhough, they are very small churches(really small) but they have big hearts. I got a chance to talk to Ken(missionary there) about the ministry and it's so good to be there. I should give a big thanks to the Lord for going there.
Monday, July 17th, last day of the trip. We left Shizuoka to Yokohama at 8.30am by Shinkansen again. We went to eat Chinese food in China town which is so expensive. Then we went to the port. There're so many couple there. It's a very good place to go for a date but NOT for ME (-*-) We went shopping for a little bit and then amusment park. We went to ride on the ferris wheel. It's so high and so scary. It must be so romatic if I came with my boyfriend (T_T) Anyway, we took some pictures up there and went they turned on the light at 7.00pm. We took the 8.00pm train back to Ibaraki. I got home at 11.30pm. Thank you God for my safe trip and next month for Shigogu and Hiroshima must be fun. I love you God!!
Thai version... ออกจากอิบารากิวันที่ 14 ตอนตี 5 ครึ่ง ซึ่งแปลว่าต้องตีนตั้งแต่ตี 4 (_ _" )zzz วันนั้นอากาศร้อนมากโดยเฉพาะที่โตเกียว ต้องไปรอมินาโกะที่โรงเรียนทั้งวันเลย โรงเรียนของมินาโกะอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยวาเซดะ หนึ่งในห้ามหาลัยที่ดีที่สุดของญี่ปุ่น(เท่ห์ๆ) ตอนเย็นนั่งชินกังเซนไปชิซึโอกะใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วโมง ถ้าเป็นรถไฟธรรมดาก็จะเป็น 3 ชั่วโมง เร็วมากๆ ที่ชิซึโอกะก็ไปพักที่บ้านของมิชชันนารีผิวสีจากอเมริกาคนแรกของญี่ปุ่น แต่งงานกับสาวญี่ปุ่นและมีลูก 3 คน น่ารักๆ
วันต่อมาออกจากบ้านแต่ 9 โมง ไปเที่ยวน้ำตกชิราอิโตะ สวยมากๆเลย แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้เห็นภูเขาไฟฟูจิอีกตามเคย T_T เพราะถึงจะมีแดดแต่ก็มีเมฆมาก ตอนเช้าเห็นยอดภูเขา ตอนบ่ายเห็นเชิงเขา (- -") เอามารวมๆกันก็พอลุ้น ปีนเขาไม่ได้เพราะฝนตก เริ่มถามตัวเองว่าเสียตังค์ตั้งเยอะมาทำไม(ฟะ)
วันอาทิตย์ตอนเช้าไปโบสถ์โออิกาว่าตอนเย็นไปโบสถ์โอคิทสึ และนั่นก็คือคำตอบว่า "ตูเสียเงินมาทำอะไรที่นี่(ฟะ)?" หลังจากได้มาเยี่ยมพี่น้องที่นี่แล้วทำให้ได้รู้ว่าเงินที่เสียมานั้นมีค่ามากกว่าที่คิด ถึงโบสถ์จะเล็กแต่ทุกคนมีใจที่ยอดเยี่ยม การมาที่นี่ทำให้ได้มีโอกาสพูดคุยกับเคน(มิชชันนารีผิวสี) เกี่ยวกับงานประกาศมากขึ้น ได้รู้อะไรๆเกี่ยวกับโบสถ์ที่นี่มากขึ้น ขอบคุณพระเจ้าจริงๆที่ให้ได้มา
วันจันทร์ที่ 17 วันสุดท้ายของการเดินทาง เราออกจากชิซึโอกะตั้งแต่ 8.30 ด้วยชินกังเซนอีกครั้ง หนึ่งชั่วโมงก็ถึงโยโกฮาม่า เราไปกินอาหารจีนที่แสนจะแพงที่ไชน่าทาวน์ แล้วก็ไปท่าเรือ มีคู่รักมาออกเดทกันเพียบเลย เซ็งๆๆๆๆๆ(-*-) อยู่นานมากไม่ได้เดี๋ยวจะฟุ้งซ่านเลยต้องรีบออกไปจากที่นั่น ไปหาที่แก้เซ็งโดยการช็อปปิ้ง มินาโกะอยากนั่งชิงช้าสวรรค์ก็เลยไปสวนสนุกกัน ชิงช้าสวรรค์ที่นี่สูงมากๆตอนขาขึ้นน่ากลัวโคตรๆ(เสียวแผ่นดินไหว) ถ้ามากะแฟนรับรองว่าเป็นที่ๆโรแมนติกสุดๆ(T_T) แต่ช่างเหอะ ยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี เราถ่ายรูปกันนิดหน่อยบนชิงช้าสวรรค์แล้วก็รีบลงมาถ่ายรูปข้างล่าง ตอน 1 ทุ่ม กับชิงช้าที่นั่งกัน เราออกจากโยโกฮาม่าตอน 2 ทุ่มแล้วก็มาถึงอิบารากิตอน 5 ทุ่มครึ่ง ฝนตกหนักมาก ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการเดินทางที่ปลอดภัย เดือนหน้าชิโกกุกับฮิโรชิมา งานนี้สนุกแน่ เหอะๆ รักพระเจ้าค่า 6月9日 Up Death!!Well, intentionally use that word for this time of topic because I am sooooooo busy to death!! Last week just got back from The KGK camp(Kirisuto Gakku Kai : University Students Christian Association) and then 3 days of preacher meeting at Iwaki(no day off this week T_T). This coming Saturday, I have Japanese school's trip all day long! Next month, start with visiting Hitachi Church and the 2nd week is my Fuji mountain trip!! YEAHHHH!! and then 3 days of LST camp and Hitachi Summer camp...... and more..... SOOOOOOOO BUSYYYYYYYYYYYYYY!! Should I stay longer then 1 year??
Thai version...ตั้งใจตั้งหัวข้อแบบนี้จริงๆ ไม่ได้เขียนผิดแต่อย่างใดนะคะ เพราะว่ายุ่งแทบตายเลยจริงๆ ตั้งแต่ศุกร์ที่ผ่านมาก็ไปแคมป์ KGK ย่อมาจากสมาคมนักศึกษาคริสเตียน และต่อจากนั้นก็เป็นประชุมนักเทศน์ที่จังหวัดอิวากิติดกัน 3 วัน(แปลว่าอาทิตย์นี้ข้าพเจ้าไม่มีวันหยุดเลย T_T) วันเสาร์นี้ก็จะต้องไปทัศนศึกษากับโรงเรียนที่เรียนภาษาญี่ปุ่นอีกทั้งวัน ส่วนเดือนหน้าเริ่มต้นด้วยการไปเยี่ยมโบสถ์ทีเมืองฮิตาจิ และอาทิตย์ที่สองของเดือนก็จะได้ไปเที่ยวภูเขาฟูจิซะที เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ และปลายเดือนก็เป็นแคมป์ LST (Let's Start Talking) 3 วัน จากนั้นก็ต่อด้วยแคมป์ฤดูร้อนที่ฮิตาจิเลย....และก็มีอีกเยอะแยะตาแป๊ะไก๋เลยอ่ะ....ฮือๆ ยุ่งโคตรๆ แบบนี้น่าจะอยู่ต่ออีกซัก 1 ปีนะเนี่ยะ?? 5月22日 Ataka's baptismLast Sunday was a beautiful day. There's no rain since we'd got a big storm on Saturday evening. My plan about going to visit Taka Church was fail after I know that Ataka sensei's daughter and mother in law will get baptize. I study Bible with Yuki-chan every Sunday morning. She doesn't speak much English but she is very cute and try so hard to communicate with me. I'm so happy that she decided to follow the way of God. Notthing will be better for parents than seeing your children chose to follow His way. I can see lot of happiness on Ataka sensei's face. Don't you think so!?
Thai version...วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่สวยงามมากหลังจากที่เมื่อวานนี้พายุพัดกระหน่ำตลอดทั้งเย็น แผนการที่จะไปเยี่ยมโบสถ์ทากะก็ล้มเมื่อมีข่าวออกมาว่าลูกสาวและแม่ยายของอาจารย์อาตากะจะรับบัพติศมา ปกติจะเรียนพระคัมภีร์กับยูกิจังทุกเช้าวันอาทิตย์ก่อนเริ่มโบสถ์ ถึงยูกิจังจะพูดภาษาอังกฤษได้แค่นิดหน่อยแต่ก็เป็นเด็กที่น่ารักมาก จะเห็นได้ถึงความพยายามที่จะสื่อสารกันระหว่างเรียนพระคัมภีร์ ดีใจมากๆที่ได้เห็นยูกิจังตัดสินใจเดินตามทางของพระองค์ คงไม่มีอะไรจะทำให้พ่อแม่ปลื้มใจไปมากกว่าการที่ลูกเลือกทางของพระเจ้า เพิ่งจะเคยเห็นอาจารย์อาตากะยิ้มแก้มปริก็วันนี้แหล่ะ 5月12日 Sendai Trip I caught the train to Sendai on Saturday with Judith to visit the church there. It's took about 4 hours and we arrived there about 10 o'clock at night. I got a chance to tell my testimony again on Sunday morning service, translated by Ben(a missionary in Sendai). I didn't get a chance to travel much coz it rain alot. Crimsen(another missionary in Sendai) took me to shopping in the city but I didn't buy anything just the sweet called "Hagi no tsuki". In the evening we had spagetti and watch "Madagasca". I have a good talked with Judith about our vision here in Japan that night. I hope that God will bless us and hope what we are thinking is in His plan also.
Monday(suppose to be my day off) we had the preacher and missionary meeting. Still don't understand anything but not as bad as the first time I attended this meeting. We left Sendai about 3pm and Judith and I got home around 7.30pm. coz Sugao(the preacher from Taka church) forgot the Judith's car's key somewhere. It's so nice to sleep on my own bed. Thank you God for my safe trip.
Thai version...ออกเดินทางเพื่อไปเมืองเซนไดกับจูดิธเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา เดินทางโดยรถไฟก็ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง ไปถึงเซนไดก็เกือบๆจะ 4 ทุ่มได้ ที่เซนไดก็ได้มีโอกาสเล่าคำพยานอีกครั้งหนึ่งในการประชุมโบสถ์เช้าวันอาทิตย์โดยมีเบน(มิชชันนารีประจำเมืองเซนได)เป็นผู้แปลให้ ไปเซนไดครั้งนี้ไม่มีโอกาสได้เที่ยวเท่าไหร่เพราะฝนตกตลอด คริมเซน(มิชชันนารีประจำเซนไดอีกคน)พาเข้าไปเที่ยวในเมือง แต่ไม่ได้ซื้ออะไรเลย ได้มาแต่ขนมขึ้นชื่อของเมืองนี้ที่มีชื่อว่า "ฮากิโนะ ซึกิ" ตอนเย็นก็กลับไปกินสปาเกตตี้ที่บ้านของคริมเซนแล้วก็ดู "มาดากัสก้า" คืนนั้นได้มีโอกาสคุยกับจูดิธเรื่องสิ่งที่เราวาดหวังไว้ว่าจะเกิดขึ้นในญี่ปุ่น หวังว่าสิ่งที่เราทั้งสองคนอยากจะทำให้มันเกิดขึ้นนั้นจะได้รับการอวยพระพรจากพระเจ้าและก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่ามันเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของพระองค์
เช้าวันจันทร์(ซึ่งควรจะเป็นวันหยุดพักผ่อน) เราเข้าร่วมประชุมกับนักเทศและบรรดามิชชันนารีทั้งหลาย แล้วก็เหมือนทุกทีที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแต่ครั้งนี้ไม่ค่อยโหดร้ายเท่าครั้งแรกที่เข้าประชุม ตอนบ่ายสามโมงพวกเราก็ออกเดินทางกลับยังอิบารากิ กว่าจะถึงบ้านก็เล่นเอาเกือบทุ่มครึ่ง ซุกาโอะ(นักเทศน์โบสถ์ทากะ) ลืมกุญแจรถของจูดิธไว้ที่ไหนก็ไม่รู้ วิ่งหากันแทบแย่กว่าจะเจอ ขอบคุณพระเจ้ามากๆสำหรับการเดินทางด้วยความปลอดภัย ไม่มีที่ไหนที่จะหลับสบายเท่าที่นอนตัวเองอีกแล้ว...เฮ้อ... 5月5日 Hitachit (Haru) Christian Camp Look at the pictures on my photos file!! I just got back from the Haru Camp, which means Spring Camp. It's in the jungle!! About 10 minutes walk from the parking lot to the camp. The weather there was so so cold. We don't have hot water for anything(actually, we have for taking shower but noone do it. The bath room is very far and no electricity). This camp is just a preparing camp for Natsu camp(Summer camp) that will have more people attend.
I started the first day with cleaning up all the cabins that we were going to sleep for 2 nights. We have to clean the mattress which are so dirty and smelly. The guys started to fix the broken cabins, like the floor and the roof. Sound fun, right T_T We did the camp fire at night time. I had so much fun with playing games even not totally understand it. And the Sendai team(just 2 from Sendai) sang *O* wow! so nice to hear it!!
The temperature was about 5-6 degrees (I think) I wore about 5 layers of the sweaters and jackets with sleeping back and a blanket. That made me couldn't move all night.
In the morning Judith(my house mate) and I went back to the town to say good-bye to Roxanna(the other house mate) before she left for US with her 2 months old daughter. Thank you God the I had a chance to take shower and re-pack my stuff again. We went back to the camp again around 1 o'clock. Today, I help them prepared for dinner...Barbie-Q!! Japanese style with Thai sause. I gave my testimony this night, don't know how do they feel about my testimony but it's good to share my experiences with the Lord to them. I played the languages game with Judith and Joel. I said Thai word, Judith said English and Joel said in Japanese. We had so much fun time together. Joel remind me about Erica cos she speak Japanese fluently and use Japenese al the time. I thought that I allegic to something I ate that night maybe Chikuwa(Japanese fishball) I felt ichy on my back all night and it came up to my neck. Thank God that it didn't come on my face cos it will make me can't breath. That's dangerous!!
I felt lot's better in the morning and I help them cook again for lunch. I made Onikiri(rice ball), so much fun. Or because it's the last day of the camp everybody looked very happy....hur..hur... hot shower is waiting for us o(><)o May the Lord bless you all.
Thai version...อย่าลืมดูรูปที่โชว์ในสเปซนะ เพิ่งจะกลับมาจากฮารุแคมป์จ้า แปลว่าแคมป์ฤดูใบไม้ผลิจ๊ะ หึหึ...แคมป์นี้อยู่ในป่าเดินจากที่จอดรถประมาณ 10 นาที อากาศก็ไม่ต้องบอกนะคะ อินทนนท์บ้านเรานี่ชิดซ้ายตกขอบและที่สำคัญไม่มีน้ำร้อนค่ะ(ก็มีในห้องอาบน้ำที่ไม่มีใครเขาอาบกัน เพราะมันอยู่ไกลโคตรๆแถมไม่มีไฟฟ้าด้วย)แคมป์นี้เป็นแคมป์ที่จัดเตรียมไว้สำหรับนัทซึแคมป์(แคมป์ฤดูร้อน)ที่จะมีคนมาเยอะ
เริ่มต้นวันแรกด้วยการทำความสะอาดบ้านที่เราจะต้องนอนเป็นระยะเวลา 2 คืน ผู้หญิง(ส่วนใหญ่)ก็จะทำความสะอาดที่พัก เอาฟูกออกมาทำความสะอาด ซึ่งมันแสนจะสกปรกและก็เหม็นด้วย พวกผู้ชาย(ส่วนใหญ่เช่นกัน)ก็เริ่มต้นซ่อมบ้านพักประมาณซ่อมพื้นซ่อมหลังคา ฟังแล้วอยากมาด้วยใช่ไม๊ล่าT_T ตอนกลางคืนก็มีแคมป์ไฟ เกมก็สนุกดีถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจก็เหอะนะว่าเล่นอะไรกัน แล้วทีมเซนได(จริงๆมีแค่ 2 คนจากเซนได)ก็ร้องเพลงที่เขาเพิ่งจะฝึกกกันเมืองครึ่งชั่วโมงก่อน โค๊ะ....สุดยอดเลย *O* อากาศตอนกลางคืนก็คงประมาณ 5-6 อาศาได้มั้ง จิตราใส่เสื้อกันหนาว 5 ชั้น แถมถุงนอนกับผ้าห่มอีก เหอะๆ ไม่อยากจะบอกว่าคืนนั้นขยับไม่ได้ทั้งคืนเลย
ตอนเช้าจูดิธ(เพื่อนร่วมบ้าน)กับข้าพเจ้าก็ตาลีตาลานกลับบ้านมาลาร็อคซานนา(เพื่อนร่วมบ้านอีกคน)ที่จะกลับไปอเมริกาแล้วพร้อมลูกสาววัย 2 เดือน ขอบคุณพระเจ้าที่ให้มีโอกาสได้กลับมาอาบน้ำแล้วก็เอาของที่ไม่จำเป็นมาเก็บ เรากลับไปแคมป์ประมาณบ่ายโมง วันนี้ได้ช่วยทำกับข้าวด้วยแหล่ะ อาหารเย็นวันนี้คือ บาร์บีคิว สไตล์ญี่ปุ่น กินกับน้ำจิ้มไก่แล้วก็ซอสสีราชาบ้านเราด้วย(นิดหน่อย) คืนนี้ได้มีโอกาสเล่าคำพยานให้ทุกคนฟัง ก็ไม่รู้หรอกว่าเขาจะรู้สึกยังไงกันมั่งแต่ว่าก็รู้สึกดีมากๆที่ได้แบ่งปันประสบการณ์กับพระเจ้าให้พวกเขาได้ฟัง เสร็จแล้วก็เล่นเกม 3 ภาษากับจูดิธกับโจเอล ผลัดกันพูดคำเป็นภาษาของตัวเอง สนุกดีตลกด้วย โจเอลทำให้นึกถึงเอริก้า เพราะเธอเล่นไม่ยอมพูดภาษาอังกฤษด้วยเลย เม้าแต่ภาษาญี่ปุ่นทั้งๆที่เป็นฝรั่งแท้ๆ คืนนี้เกิดอาการลมพิษขึ้นเต็มหลังเลย แถมเลยขึ้นมาถึงคออีกต่างหากไม่ได้นอนทั้งคืน คันโคตร ขอบคุณพระเจ้าที่มันไม่ขึ้นมาที่หน้าไม่งั้นหายใจไม่ออกมีสิทธิ์ตายได้ ไม่รู้ว่าแพ้อะไรสงสัยว่าจะเป็นจิคุวะ(ลูกชิ้นปลาแบบยาว)
ตอนเช้าอาการดีขึ้นมากเพราะไม่ค่อยคันแล้ว และก็ได้ไปช่วยในครัวอีกรอบ คราวนี้ทำอาหารเที่ยงได้ปั้นโอนิกิริด้วย(ข้าวปั้นสามเหลี่ยม) สนุกๆ ไม่รู้เพราะว่าจะได้กลับบ้านแล้วรึเปล่าทุกคนเลยดูมีความสุขเหลือเกิน เหอะๆๆ น้ำร้อนกำลังรอให้ทุกคนกลับไปอาบที่บ้านอยู่นิ o(><)o ขอพระเจ้าอวยพรทุกๆคนค่า 4月29日 Japan Church Of Christ Meeting In Ibaraki Today is one of a very cold day(for me) in Japan. There is a meeting for the church of christ members in Japan. Many people drove from Tokyo an Shizuoka. Surpriseeeeeeeeeeeee!! I met Candice here also.Thank you God so so much. It's so nice to meet her and we talked in 3 languages, English Thai and Japanese. We went to the same workshop and she introduced herself in Japanese o(><)o Tsugoiiiiiiiiiii!!
I will start teaching Bible class at Omika church tomorrow. My student is the preacher's daughter *O* So, please keep praying for me. That I will have more students at the church and also at Kiara-kan(the place that I'm working with the collage students now)
This coming monday I will go buy the cell phone...Yappy!!! Finally, I got the alien card(now I am an officially alien T_T) and the camp start this coming Wednesday to Friday. Pleaseeeeeeeeee pray for me about the weather that will getting warmer or I die up on the mountain!!
(*ps* picture of my work place "Kiara-kan")
Thai version...วันนี้หนาวอีกแล้วเจ้าข้าเอ๋ย และแล้วการประชุมคริสตจักรของพระคริสต์ทั่วประเทศญี่ปุ่นก็เริ่มต้น มีคนเข้าประชุมประมาณ 250 คนได้ หลายๆคนมาจากโตเกียวและก็ชิซุโอกะ ทะละแล้มแทมๆ...เจอแคนดิซด้วยล่ะ ขอบคุณพระเจ้าที่สุดในโลกเลย รู้สึกดีมากๆเลยที่ได้เจอกันเม้ากัน 3 ภาษา อังกฤษ ไทย ญี่ปุ่น(เหอะๆ พูดยังกะภาษาญี่ปุ่นแข็งแรง) เราเข้าชั้นเรียนชั้นเดียวกันและคุณเธอก็แนะนำตัวเองเป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมดเลยอ่า รู้สึกตาร้อนผ่าวๆ อยากพูดได้มั่งจัง o(><)o สุดยอดเลย
วันอาทิตย์นี้จะเริ่มสอนชั้นเรียนที่โบสถ์โอมิกะแล้ว นักเรียนข้าพเจ้าเป็ฯลูกนักเทศน์ที่โบสถ์ อาจหาญให้ข้าพเจ้าไปสอนจระเข้ให้ว่ายน้ำอีกแล้วครับท่าน *O*ช่วยอธิษฐานเผื่อกันด้วยเน้อ ขอพระเจ้าอวยพรให้มีนักเรียนเพิ่มมากขึ้นทั้งที่โบสถ์และก็ที่คิอาร่าคัง(ที่ที่ดิฉันประจำตำแหน่งอยู่อ่ะค่ะ) ด้วยเน้อ
เยสๆๆๆ...วันจันทร์นี้จะได้ไปซื้อมือถือซะที รอมาเป็นเดือนกะบัตรคนต่างดาวนี่น้า แถมสะกดชื่อเราผิดอีกตูละเบื่อT_T และแคมป์ก็กะลังจะมาหาในวันพุธนี้ถึงวันศุกร์ อธิษฐานหนักๆหน่อยนะ ขอให้อากาศอุ่นขึ้นด้วยเหอะ ไม่งั้นดิฉันตายคาดอยที่ญี่ปุ่นแน่เลย
(*ปล* รูปของที่ทำงานดิฉัน "คิอาร่าคัง" เจ้าค่า) |
|
|
